China from within.
30 maart
Brussel – Beijing
Een Chinese dag in (West-) Vlaanderen
Onze reis begon eigenlijk al zo’n dikke maand voor het vertrek, met een ontmoetingsdag op het Confucius Instituut in Brugge. Onze begeleider, Philip Vanhaelemeersch, organiseerde hier enkele workshops die de groep al wat wegwijs moest maken in de Chinese cultuur.
We leerden enkele basiswoorden in het Mandarijn en leerden tot 20 tellen. Mandarijn is geen Germaanse of Romaanse taal, dus dit ging niet zo vlot als yī, èr, sān… Een ander belangrijk aspect van de Chinese cultuur is Kalliigrafie. Mijn tekentalent is altijd al ver te zoeken geweest, zeker met een penseel. Laat staan in het Chinees. Toch geeft het een verrassend leuk gevoel wanneer je iets op papier kan zetten wat min of meer lijkt op het voorbeeld. Ook kleur speelt een enorm belangrijke rol in China. Elke kleur heeft tientallen verschillende paletten, en elk palet haar eigen betekenis en symboliek. De laatste speedcursus ging over een minder traditioneel onderwerp, maar een dat ondenkbaar is nog weg te denken in deze tijd. Daarnaast was het ook enorm belangrijk voor ons als toeristen: Mobiele apps. Vergeet Facebook, Whatsapp en Instagram in China. Deze apps zijn er ‘verboden’ en werken er dus ook niet (tenzij je je een goede VPN aanschaft). De belangrijkste app die iedereen van ons meteen moest installeren was WeChat, een combinatie van Whatsapp, Tiktok, Deliveroo, Google Translate, YouTube, Payconiq… Eigelijk het Zwitsers zakmes van de mobiele apps en essentieel voor iedere reiziger die naar China gaat. Als Europeaan ben je zonder WeChat meteen verloren, want het wordt voor zo goed als alles gebruikt.
Hoewel één dag lang niet genoeg is om een land als China volledig te begrijpen, hadden we toch een goede basis mee. Nu was het thuis een beetje oefenen en aftellen tot 30 maart, de dag van vertrek.
De groep ziet elkaar voor het eerst terug sinds het ontmoetingsmoment in Brugge. Sommige studenten kennen elkaar al van in de klas of op campus, voor anderen is alles nieuw. Ikzelf behoor tot de tweede categorie. Nauwgezet begeleidt Philip ons naar de aanmeldbalie en, na in te checken, een controle van de bagage en een laatste frisse Stella aan de veel te dure luchthavenbar, stappen we voor zo’n twaalf uur op het vliegtuig dat ons vanuit Zaventem naar Beijing zal vliegen. Ter voorbereiding van deze vlucht koop ik in de krantenwinkel nog een boekje Zweedse puzzels, na nog snel het laatste seizoen van True Detective te downloaden.
Het is jammer dat het de meest vervuilende manier van reizen is, want ik hou echt enorm van vliegen. Zeker wanneer ik aan het raam kan zitten. Ook deze keer hoop ik op een plek met een uitzicht. Tijdens het boarden valt het me meteen op dat dit het grootste vliegtuig is waar ik ooit al mee gevlogen heb. Drie rijen van telkens drie zetels naast elkaar, en amper zicht op de achterkant van het vliegtuig. Ik zie in de verte medepassagiers opstappen, maar zie niet waar ze binnenkomen. Wat ik wel zie is rood. Rode stoeltjes, rode gordijnen, vliegtuigpersoneel in het rood… Dit is niet gek, want in Brugge leerden we dat de symboliek van kleuren in China heel belangrijk is en de kleur rood staat voor geluk. Niet voor mij alleszins, want ik vond mijn stoelnummer terug in het middelste vak, op de middelste stoel. Geen uitzicht tijdens de vlucht dus. Omdat het zo’n lange vlucht is, lag er op elke stoel ook een zakje met wat handige spullen in (oordoppen, tandenborstel, compressiekousen en een slaapmasker), een (rood) deken en kussen en de menukaart met de opties voor die dag.
31 maart
Beijing
De vlucht zelf verliep relatief vlot. Na een matig diner, de highscore op 2048, een verrassend goede nachtrust en een ontbijt om 19u15 Belgische tijd, landen we in Beijing om 4u40 CST (China Standard Time). Iedereen stapt af en de groep verzamelt zich ergens in een hal van de Beijing Capital International Airport. Je voelt meteen aan alles dat je niet meer in Europa bent. Ieder van ons wordt gevraagd een papier in te vullen met daarop al je gegevens en de reden van je bezoek aan China. Ook moet iedereen die toekomt zijn/haar vingers laten inscannen om deel uit te maken van ‘het systeem’. Eerst vier vingers van de linkerhand, dan vier vingers van de rechterhand en nadien beide duimen: “Welcome to China”.
We worden opgewacht in de lobby door onze eerste gids van de reis, Tommy. Iedereen die graag cash op zak heeft (of niet kan betalen via WeChat) haalt Chinese Renmibi, ofwel Yuan, af (Y1=€0,13), waarna we op de bus stappen op weg naar onze eerste Chinese bezienswaardigheid: De Chinese Muur. Al van voor het vertrek was de Muur een van de hoogtepunten van de reis waar ik het meeste naar uitkeek. Het gebeurt niet elk jaar dat je een van de zeven wereldwonderen kan bezichtigen, zeker niet die buiten Europa.
Ook al is het nog geen 8u, toch voelt het al ontzettend warm aan wanneer we aankomen aan de Mutianyu sectie van de Grote Muur in het Huairou district. We wandelen voorbij de onvermijdelijke winkels en restaurants, waarna we een kabelbaan nemen die ons tot boven op de muur brengt. Nadat hij ons wat meer uitleg over dit eeuwenoude monument geeft, geeft Tommy ons twee opties: rechtsaf en een stuk van de muur beklimmen wat iets meer tussen het groen ligt, of naar links waar je meer afstand kon afleggen en een indrukwekkender zicht hebt. Na zo lang gezeten te hebben kon ik wel wat beweging gebruiken, dus koos ik voor de tweede optie. Dat we zo vroeg waren had volgens mij een grote invloed op de perceptie die ik vandaag, maanden later, nog steeds heb van de Muur. Er was bijna niemand anders dan ons, wat het wandelen een pak aangenamer maakte. We verzamelden op het afgesproken uur terug op het punt waar we begonnen, en begonnen aan onze weg naar beneden. Die was een stuk avontuurlijker dan de weg naar boven. Ieder van ons werd op een slee gezet en mocht zo, met de rem tussen de benen, de afdaling maken.
De Chinese Muur is een historische verdedigingsmuur in China, gebouwd om invallen van nomadische stammen uit het noorden af te weren. De bouw begon al in de 7e eeuw v.Chr., maar het grootste deel, waaronder de meest bekende secties, werd tijdens de Ming-dynastie (1368-1644) aangelegd. De muur strekt zich uit over ongeveer 21.196 kilometeren bevatte wachttorens en forten.Het diende zowel als militaire verdedigingslinie als symbool van macht en eenheid. Tegenwoordig is het een van de beroemdste toeristische attracties ter wereld, met jaarlijks naar schatting 10 miljoen bezoekers.De sectie Mutianyu, op ongeveer 70 kilometer van Beijing, is een goed bewaard gebleven deel van de muur. Het is bekend om zijn schilderachtige uitzichten, dichte bossen en relatief rustige sfeer vergeleken met drukkere secties
Na ons bezoek aan de Chinese muur werden we meteen ondergedompeld in de Chinese eetcultuur. De groep werd ontvangen in een restaurant dat onze gids gekozen had, en het eten was er volledig anders dan bij de Chinees in Antwerpen stad. De enige gelijkenissen waren dat er rijst aan te pas kwam en de hoeveelheid. Veel te veel. Nadat iedereen kennis had gemaakt met de echte Chinese keuken, gingen we terug de bus op, op weg naar het hotel. Tijd om de bagage af te zetten, ons op te frissen (, eventueel een kort dutje) en dan de stad in. De rest van de dag was vrij om zelf in te vullen.